“เดินผิดทาง ก็คือทางเช่นกัน” บทความดีๆที่อยากให้คุณได้อ่าน

0
1

พี่น้องสามคนต้องการเข้าไปแสวงโชคยังเมืองหลวง คนหนึ่งชื่อว่า “โทษฟ้า” อีกคนหนึ่งชื่อว่า “โทษคน” ส่วนคนเล็กชื่อว่า “ไม่เสียใจ“

ผู้เฒ่าคนหนึ่งเล่าว่า เจ้าทั้งสามจะต้องเดินข้ามน้ำข้ามเขาเป็นเวลาที่ไม่มีใครรู้ หากอดทนได้ สุดท้ายก็เห็นเมืองศิวิไล แต่ทว่า มีทางเดินให้เลือกอยู่สามทาง และมีทางเพียงเส้นเดียวที่จะพาไปสู่ความสำเร็จในชีวิต

โทษฟ้าเอ่ยขึ้นว่า “พ่อสอนพวกเราอยู่เสมอว่าให้เชื่อฟังฟ้าเบื้องบน พี่ก็จะขอหลับตาเลือกก็แล้วกัน เผื่อโชคจะเป็นของพี่” พูดจบก็เลือเส้นทางหนึ่ง

โทษคนกล่าวว่า “ใครใช้ให้เราเกิดยากจนเช่นนี้เล่า? ข้าเองก็ไม่ได้เรียนหนังสือ ข้าคำนวนไม่เป็นหรอกว่าเส้นทางไหนจะพาไปสู่ความสำเร็จ ข้าขอเลือกทางข้างๆพี่โทษฟ้าก็แล้วกัน” พูดจบ โทษคนก็ลุกขึ้นปัดก้นเดิน

เหลือเพียงไม่เสียใจเพียงลำพังแล้วตอนนี้ เขาไม่รู้จะเลือกทางเส้นไหนดี ด้วยความไม่ประสา เขาจึงเข้าไปเรียนถามคนในหมู่บ้านว่าสมควรเลือทางเส้นไหนดี

ผู้เฒ่าคนหนึ่งส่ายหัวและบอกกับเขาว่า“ไม่เคยมีใครไปถึงตัวเมืองได้เลย มันไกลเกินเอื้อม และความเป็นอยู่ของพวกข้าที่นี่มันก็ดีอยุ่แล้ว แต่ทว่า เด็กน้อยเอ๋ย ข้าจะเอาคำพูดที่บรรพบุรุษของข้าเล่าสืบต่อกับมารุ่นต่อรุ่นว่า เดินผิดทาง ก็คือทางเช่นกัน”

ไม่เสียใจจดจำคำพูดของผู้เฒ่า แล้วเลือกทางเส้นสุดท้ายที่พี่ๆไม่เลือก เขาพบเจอกับอุปสรรคและความเหนื่อยยากมากมายบนทางเส่้นนั้น แต่ทุกครั้งที่เขาพบกับอุปสรรค เขามันจะบอกกับตัวเองว่า “เดินผิดทาง ก็คือทางเช่นกัน”

และด้วยความมานะอดทนของเขา หลังจากสิบปีให้หลัง ไม่เสียใจก็เดินทางมาถึงแดนศิวิไลเสียที เขาอาศัยความพากเพียรและความสามารถเล็กๆน้อยที่มีอยู่ เริ่มจากการรับจ้างขัดรองเท้าที่ได้รับค่าตอบแทนเพียงหนึ่งบาท เก็บของเก่าขาย และทำงานเป็นเด็กเสริฟในร้านอาหาร และเปลี่ยนเข้ามาทำงานในบริษัทเล็กๆ ศึกษาจนเข้าใจในธุรกิจ และสุดท้ายเขาได้เป็นเจ้าของกิจการ

สามสิบปีให้หลัง เมื่อไม่เสียใจอายุมากขึ้น เขาส่งมอบบริษัทให้ลูกๆบริหารต่อ ส่วนตัวเขาเองเดินทางกลับบ้านเกิด เพื่อไปสอบถามข่าวคราวของพี่ๆทั้งสองหมู่บ้านของเขายังคงเดิม บ้านที่เขาจากมาก็ยังคงสภาพเดิม และที่เขาประหลาดใจก็คือ โทษฟ้าและโทษคนอยู่ในบ้าน

สามพี่น้องต่างเล่าเรื่องของตัวเองให้กันและกันฟัง โทษฟ้าเลือกทางที่กว้างที่สุด แต่พอเดินไปประมาณห้าเดือน ทางที่เขาเดินกลับยิ่งมายิ่งแคบลง จนแทบจะทางทางออกไม่เจอ และค่ำวันหนึ่ง เขาเกือบถูกหมาจิ้งจอกกัดตาย โชคดีที่เขาวิ่งกลับมาบ้านเสียก่อน

ส่วนโทษคนก็ไม่ต่างอะไรกับโทษฟ้า หลังจากกลับมาถึงบ้าน เขาก็หมดอาลัยตายอยาก ไม่กล้าที่จะไปเสี่ยงดวงที่ไหนอีกต่อไป ไม่เสียใจเอ่ยขึ้นว่า “ทางที่ข้าเดิน ก็ไม่ต่างอะไรจากที่พวกพี่ๆเจอ แต่ที่ต่างกันก็คือข้าไม่ยอมหันหลังกลับ!”

สูตรของความสำเร็จไม่เคยมีทางลัด และไม่มีคำว่าโทษฟ้า โทษคน มีแต่ตั้งใจทำในสิ่งที่เลือก หากไม่ประสบความสำเร็จก็ไม่มีทางที่จะเสียใจภายหลัง เพราะอย่างน้อยก็ได้ชื่อว่าได้ลงมือทำแล้ว!

ขอขอบคุณที่มาจาก : roongee.com

ภาพจาก : อินเทอร์เน็ต

คิดเห็นยังไงกับเรื่องนีี้

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here